Hartelijk Gefiliciteerd, Inge!

Ons wens ons kon saam fees vier en smul aan jou en Angie se kos, en goeie wyn of bier drink.

O, Moenie Heyl nie

Woensdagaand is ons na die plek waar alle Bloemfonteiners ten minste een keer per jaar kom: Ilanga Estate, die plek van troues, onthale, koue kos, jaareindes en allerhande vervelige funksies. Hierdie keer sou ons aangenaam verras word.

Ons het gaan luister na Allan Heyl, laaste lewende lid van die Andre Stander-bende. Hy is in 2005 vrygelaat na altesaam 27 jaar in die tronk. Dit is duidelik dat 27 jaar 'n goeie typerk is om in die tronk te wees: Na 27 jaar kom jy beter, ryker en beroemder daar uit. Vra vir Nelson Mandela.

Met die inkoms in die saal, was die eerste ding wat jy opmerk die leerbaadjies: alle soorte - mooies, duur, goedkoop, nuut, oud, baie oud, en selfs die berugte patch-leather modelle. Die vrouens was in die minderheid en was net so goeie weergawe van die deursnee Bloem-crowd. Die langs ons was ten minste so sterk soos hulle koffie en haarsproei.

Allan Heyl se storie is interessant en aangrypend. Depressie, baie lae selfbeeld en sy intelligensie het hom in 'n spiraal van negatiwiteit laat verval wat uiteindelik tot misdaad gelei het. Die emosies en sy vroeëre gemoedstoestand sal bekend wees aan elkeen wat al aan homself getwyfel het of depressief was, dus bykans 90% van ons. Dit, tesame met die druk wat hy, meestal onnodig, ervaar het, het sy redenasievermoëns laat inkonk. Die manier hoe misdadigers hul dade kan regverdig, maar veral hoe vinnig en maklik hulle verslaaf raak aan die adrenalien, die mag en ook die vrees wat hulle gewaar in hulle slagoffers, is werklik ontstellend, veral as mens dit deurtrek na SA se huidige misdaadsituasie.

Hy het Stander in die tronk ontmoet en nadat hulle ontsnap het, het hulle saam met Patrick McCall banke nonchalant beroof - in een 3-weke tydperk sommer 20! Lees gerus hulle storie. Heyl het landuit gevlug (Engeland toe), daar goed geleef tot sy fonteintjie van kontant opgedroog het en is toe gearresteer nadat hy 'n wag van 'n geldtrommel beroof het. In die Britse tronk het 'n maatskaplike werker tot hom deurgedring deur bloot in hom te glo en hom menswaardig te laat voel. Hy het homself aan sy veters opgetrek, filosofie bestudeer, tot bekering gekom en eindelik "gedraai". Toe hy 'n "oorplasing" SA toe gekry het om die res van sy tronkstraf uit te dien, het hy aktief betrokke geraak by die rehabilitasie van ander misdadigers. Nooit weer sou hy aan ontsnap dink nie. Hy is in 2005 vrygelaat en is innig spyt dat hy 25 jaar van sy lewe weggesmyt het. Maar hy is nou 'n kragtige voorbeeld dat maak nie saak hoe donker en diep jou put is nie, daar is altyd hoop.

Hy is deesdae 'n motiveringspreker, maar anders as iemand soos Mike Lipkin, inspireer hy nie deur aansteeklike, dog verbygaande entoesiasme nie, maar eerder deur sy eerlike boodskap wat hy sommer so padlangs vertel en waarmee ek kon identifiseer.

Andries en Tina wat die aandjie organiseer het ten bate van 'n kerkfonds, verdien 'n pluimpie vir 'n verrykende wintersaand.

Die groot nuus vir die komende week is dat Inge Sondag 10 Junie verjaar en dat Caramellos weer Maandag heropen. Twee redes om feestelik te wees - Jipiee!

Inent, ensovoorts

Maandag was toe die gevreesde dag: Cara se inenting. Met Panado-stroop in neem ons Cara kliniek toe. Ek is angstig, want twee inspuitings is erg vir so klein mensie. Moenie glo nie, so paar snikke later, is ons met 'n slapende baba weer uit. Die volgende ma was baie dankbaar vir ons kleintjie se dapperheid, want toe kon sy haar telg gerusstel: "Sien jy, dit was nie eers seer vir die klein babatjie nie". Pa en Ma was nie bietjie trots nie.

'n Paar dae vantevore het daar toevallig 'n paar emails in ons inboks beland wat waarsku op 'n moontlike verband tussen inenting en onder andere outisme. By nadere ondersoek kon ons darem vasstel dat daar geen wetenskaplike studies is wat die verband kon bewys nie en dat die groot sondebok, Dr. Wakefield van Engeland, se navorsing onlangs gediskrediteer is. Een van die preserveermiddles wat gebruik is, thiomersal, het die blaam gekry vir hierdie waargeneemde reaksies. Vandag word dit nie meer gebruik nie, sover ek kon vasstel. Ek het ook gedink aan kinders wat ek as kind gesien het wat met misvormde ledemate as gevolg van polio sit, en besef dat inenting in Afrika 'n moet is. Te veel mense ly nog daagliks aan veral TB, meningitis en Hepatitis B. Dit is juis vanweë grootskaalse inentingsveldtogte in die verlede dat siektes soos pokke, pampoentjies, masels en polio vandag ongehoord is. In Wallis het 'n paar jaar gelede, na Dr. Wakefield se bevindinge, weer pampoentjies uitgebreek toe hondered ma's geweier het om hulle kinders met die MMR-entstof in te ent. 'n Duidelike bewys dat inenting nog 'n plek selfs in die eerste wêreld het. (Ek weet party Engelse sien Wallis nie as eerste-wêrelds nie, maar hey, dis steeds jare voor SA).

Cara bly steeds vir ons 'n groot bron van plesier. Ons dink graag sy is 'n gelukkig-tevrede baba. Veral in die oggende is sy ougat en sorg haar muf-geslaapte lyfie vir teer en spesiale oomblikke. Ek vind dit nou moeilik om terug te dink aan 'n tyd toe ek gewonder het of kinders die moeite werd is. Nou weet ek, ja, elke dag. Mens leer so baie by hulle, wel ekke veral. Ek kan ritse diep gesprekke voer deur na lesse/idiome te verwys wat ek tydens ouerskap leer:

• Selfs vir 'n suksesvolle mens, is daar geen groter prestasie as om 'n huilende baba te kalmeer nie.
• Jy gril nie vir jou eie kind se doek nie, al stink alle kinders se doeke.
• As jy doeke omruil, sal jy een of ander tyd be-pie word.
• Jy sal nooit weer so gelukkig wees toe jy net op liefde, melk en sorg gedy het nie.
• Dit is 'n voorreg om te kan gee en niks in ruil te verwag nie.
• 'n Huilende baba maak selfs die opgeruimdste mens moedeloos.
• Dit is belangrik om die eenvoudigste take steeds noukeurig af te handel. (e.g. formule melk aan te maak)

Wat gaan aan met die weer van ons? Snerpende koue (-6C), is gevolg deur warm dae (24C) en toe gister deur welkome reën. Uit vrees vir kragonderbrekings het ons 'n gasverwarmer aangeskaf. Wat 'n vreugde! Moes dit al lankal gedoen het.

Saterdag braai ek en Trevor weer wors en kyk daarna na 'n Engelse kunsie wat hulle reeds by Majuba geleer het: Hoe om in die hardloop te skyt.