Verslag van 'n jag

Gus en Marike (van Chopped Tomatoes-faam) kom toe kuier van Londen en land bleek in Bloemfontein op 6 Mei. Marike lyk soos boere-adel, soos altyd, met haar crocs en stringetjie pêrels. Terstond is ons saam na 'n pragplaas, Rooipoort, tussen Noupoort en Strydenburg, baba inkluis. Daar word die eerste aand heerlik gebraai met ver in die verte 'n jakkals wat roep, net soos in die liedjie. Daar bly 'n bekoring aan die karoo wat mens nie maklik beskryf nie. Die landskap is tog nie mooi in die tradisionele sin van die woord nie. Miskien is dit omdat dit jou blootgestel laat voel, of omdat jy altyd ver van alles voel en daarom so maklik afskakel en ontspan. Die volgende oggend vroeg, wel nadat ons Gus aan die gang gekry het, sit ons af na die skietbaan om die gewere in te stel en die hele plaas so te waarsku van ons nadere koms.

Gus trek eerste los (ons skiet nie van die bakkie af nie) en skiet 'n blesbok deur die nek met 'n geweer wat so vinnig is dat die bok dit nie eers agterkom nie. Die res van die oggend is ons agter die bok aan, te voet. Uiteindelik kon ons die bok klaarmaak teen vroegmiddag. Gus is gaar geloop met sy sandsakkie in die een hand en sy geweer in die ander. 'n Paar uur later is ons weer die veld in. Die keer is dit my en Richard, die rou gin-en-tonic, horse-and-hound-engelsman se beurt. Ek kon 'n springbok plattrek en was trots op my doodskoot. Richard was minder gelukkig en moes uiteindelik sy blesbok keelaf sny met sy "THIS is a knife" Siberiese jagmes. Wat die regte, maar moeilike ding is om te doen. So keer ons almal terug na basiskamp. Ek voel vir 'n ruk soos die groot, wit grootwildjagter wat ek glad nie is nie. Ek het nie die bloedlus van baie ander sogenaamde jagters nie, MAAR om die aand vleis te eet wat jy nie sommer maklik by Spar/Pick n Pay gekoop het nie en baie sweet gekos het, het my 'n gevoel van ewewig gegee. Dit is tog 'n voorreg om 'n dier in sy natuurlike habitat te sien en te weet dat die feit dat jy hom jag, dit moontlik maak vir die grondeienaar om diere te bewaar. Om 'n bok te soek en te bekruip dwing jou om fyn op te let na jou omgewing, baie meer as vanuit jou lugverkoelde 4x4. Jy ruik die hondepisbossies en sien die insekte skarrel en voel elke klip onder jou stewels.

Anna-M en Cara smee bande en word rustig deur die dag - Cara verras ons met haar eerste duidelike glimlag.

Die aand word daar weer gebraai, rooiwyn vloei en daar word wyd gepraat, meesal sinvol. Later met 'n skietlamp agter op 'n trokkie ('n hond drink uit 'n bakkie) die veld in. Ons sien 'n jong koedoe-ooi (of 'n "lady baby kudu" soos Gus aan Richard verduidelik), ribbokke, rooi hartebeeste, ribbokke, 'n steenbokkie, ystervarke, swartwildebeeste, elande, takbokke! en springhase wat vir Lizzy, die Aussie, soos baby-joeys lyk. Ons word bederf met 'n sterrehemel soos net die karoo kan. Ek voel verryk - goeie geselskap, die mense wie jy liefhet, lekker SA rooiwyn en perfekte karoonagte: wie kan kla?

Volgens my statistieke kom jy nooit teleurgesteld vanuit die karoo terug nie.